donderdag 11 juli 2019

Vrouwenvoetbal

Op de amusementswaarde van vrouwenvoetbal ben ik altijd vrij kritisch. De hype is vaak groter geweest dan de echte kwaliteit en dat maakte het eerder treurig dan leuk. Het afgelopen WK voor vrouwen heeft mij daar iets anders over doen denken.

De mooiste vergelijking kwam uit een column die ergens vluchtig op één van mijn schermpjes voorbij kwam. Strekking was: Vrouwenvoetbal is een beetje als Radler. Dat is alles behalve echt bier, maar dat betekent niet dat het slecht is. Het is evengoed zelfs aangenaam.

Vaker keek ik vrouwenvoetbal. Ook op de grote toernooien. Vaak was het magertjes en zelfs saai. Het lukte mij oprecht niet om met plezier te blijven kijken. 

Zelfs bij het gewonnen EK van 2017 voelde ik mij meer meegezogen in een soort van Olympische Spelenachtige hype dan dat ik echt met bewondering naar een topprestatie zat te kijken. Dat is overigens niet eerlijk van mij. Want onze Oranje Leeuwinnen waren toen de beste van Europa. Daar was geen speld tussen te krijgen. De vinger erop leggen lukt mij niet, maar het voelde anders. Minder serieus. Maar het was natuurlijk wel een topprestatie.

Het WK was anders. Wat hielp was de serieuze benadering. Natuurlijk waren er de beschamende filmpjes met brulshirts, maar onzinnigheden vind je in elke sport bij elke sekse. Maar in mijn favoriete podcasts werd serieus gepraat over de beste positie van Jackie Groenen, de matige vorm van Lieke Martens en de keuzes van Sarina Wiegman. 

Veel wedstrijden heb ik door omstandigheden moeten missen en dus kan ik niet 100% oordelen, maar een goede graadmeter is dat ik in de finalerondes gewoon zin kreeg om wedstrijden te kijken. VS tegen Engeland was ook gewoon van een hoog niveau en ook naar de wedstrijd tussen Nederland en Zweden keek ik echt uit. 

Een paar dagen voor de finale volgde ik een discussie op de radio. Grote vraag was of een eventuele huldiging op het Museumplein wel een wijs besluit was. Want kwamen er wel 100.000 man af op de huldiging voor de voetbalvrouwen? De vraag was in elk geval een goede. Op de radio kwamen ze er niet uit en ik zou het ook niet durven gokken.

We zullen het echter ook nooit weten, want de laatste en zwaarste horde van het toernooi werd niet genomen. De Verenigde Staten, torenhoog favoriet, moesten lange tijd het antwoord schuldig blijven op de door Sarina Wiegman uitgedokterde tactiek, maar versloegen Oranje toch met 2-0. Het Museumplein bleef dus leeg, want de dames waren het over één ding eens: Geen wereldtitel is geen huldiging.

Hoe het nu verder gaat moet blijken. Voetbal kijken is tegenwoordig topsport en waar moet je de tijd vandaan halen om ook nog veel vaker damesvoetbal te kijken? We gaan het allemaal weer opnieuw ervaren het komende seizoen, maar eerlijk is eerlijk, het vrouwenvoetbal in Nederland heeft het afgelopen WK een grote stap gezet naar nog meer volwassenheid.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten